Понекогаш е навистина смешно да го следиш трагот по кој се одвиваат нештата. (1996) Имав неполни 20 години, кога за прв пат добив шанса да работам во МНТ- Театар Центар. Заедно со мојата колешка од класа, Наташа Поплавска, решивме дека сме спремни да тргнеме во освојувачки поход на театарските сцени во Македонија. Имавме неверојатна среќа, на самиот почеток од „походот“, да наидеме на широко отворените врати на Македонскиот народен театар. Бевме спремни. Имавме одличен текст, поделба, одговор на сите битни прашања. За многу кратко време, ете нѐ нас на сцена, го работиме „Едмонд“, од Дејвид Мамет. Мојата прва професионална претстава. Во мојот омилен театар. Со млада и неверојатно талентирана екипа, тукушто излезена од ФДУ. Повеќето од нив, ќе станат главни креатори на најквалитетните содржини на Македонското театарско небо во наредните децении. Токму тие, денес, мои драги колеги и пријатели, ни помогнаа да направиме и повеќе од успешна претстава која успеа да се наметне на репертоарот на театарот. Екипата и управата задоволни, ние пресреќни и побогати со лекции кои никогаш не можеш да ги научиш од професор, ниту во училница, туку директно на сцена во драгоцена интеракција со поискусните колеги. Искуство. Во наредните 28 години се калев низ македонските сцени, ансамбли, гардероби, гримиорни, канцеларии и ходници, обидувајќи се да си го пронајдам својот пат, својот јазик, толку блиску, а далеку. Претпоставувам дека никогаш нема да престанам да истражувам, обидувајќи се да го пронајдам. Но она што сигурно го научив по пат, е занает. Како да се направи „добра“ претстава. Совршен поп-продукт. Две театарски куќи го имаат најголемиот удел во мојот развој како занаетчија. МНТ и Театар „Комедија“. (2007) „Сомнително лице“, (2013) „Стјуардеси“, (2015) „Вардарски пастуви“, (2019) „Илуминати“. Иако во продукција на два различни театри, сите се работени на истата сцена, сѐ уште мојата омилена, тогаш Театар Центар, а сега Театар „Комедија“. МНТ доби нова зграда во 2013 година. Зграда која требаше да нѐ обедини, да нѐ поврзе. Но, дали по игра на случајот или намерно, успеа да нѐ раздели како никогаш до тогаш. Ми беше навистина тешко, да се поврзам со сите ненадејни струи, шумови и влијанија, кои едноставно не успеваа да ја емитираат енергијата на оригиналната матична сцена. Во изминатава деценија успеав да направам две претстави во новиот театар. Двете на мала сцена. (2014) „Не се клади на Енглези“, (2019) „Мој термин“. Двете се сѐ уште на нашиот репертоар. Едни од ретките кои преживеале.
(2024) Враќање дома. Назад во МНТ. Мојот МНТ. Мојот тим. Дома. Конечно на голема сцена. Конечно обединување на екипата која ми помогна да започнам. Појачана со уште неколку генијални актери, мои пријатели, мои колеги, мои идоли. Јоцо, Тони, Џамбаз, Микиќ, Сенко, Никола, Оли, Саше, Владо, Ѓорѓи, Гораст, Бажо. Секој од нив со специфичен јазик, специфичен говор и изглед. Неверојатен тим. Тим што никогаш не помислил дека може да биде тим. Чест ми е што токму јас ги собрав. Тим што сега игра како еден и токму поради тоа, нивните несомнени индивидуални артистички способности, доаѓаат до израз. Неверојатно искуство. Совршен поп-продукт. Се надевам ќе уживате колку што и ние уживавме на пробите.